
بیدل دهلوی- غزل شماره 2843
نه با صحرا سری دارم نه با گلزار سودایی
به هر جا میروم از خویش میبالد تماشایی
چه گل چیند دماغ آرزو از نشئهٔ تمکین؟
من و صد بزم مخموری، دل و یک غنچه مینایی
در اوّل گام خواهد مفت گردون پی سپر گشتن
سجود آستانش از جبینم میکشد پایی
عنانگیر غبار کس مباد افسون خودداری
وگرنه ساحل ما نیز دارد جوش دریایی
تعلّق میفروشد عشوهٔ مستقبل و ماضی
تو گر امروز بیرون آیی از خود نیست فردایی
به زندانم مخواه افسردهٔ تکلیف آسودن
غبارم را همان دامن فشانیهاست صحرایی
رم هر ذرّه مهمیزیست بهر وحشیِ غافل
مرا بیدار سازد هرکه بر راحت زند پایی
دل من واشکاف و هرچه میخواهی تماشا کن
که عمری شد به نام حیرتی، دارم معمّایی
عبارت، شوخی معنیست از فکر دویی بگذر
ندارد محفل ما شیشه، غیر از رنگ صهبایی
به بیدردی در این محفل، چه لازم متّهم بودن
گدازی، گریهای، اشکی، جنونی، نالهای، وایی
درین صحرای نومیدی، که میخواهد سراغ من؟
که از هر نقش پایم تا عدم خفتهست عنقایی
تأمّلهای کمظرفی فشرد اجزای من بیدل
دو روزی پیش ازینم قطرگی ها بود دریایی



