
بیدل دهلوی- غزل شماره 2833
ندارد ساز این محفل مخالف پرده آهنگی
چمن فریاد بلبل میکند گر بشکنی رنگی
از این کهسار مگذر بیادب، کز درد یکرنگی
پری در شیشه نالد گر بگردد پهلوی سنگی
به غفلت دادهای آرایش ناموس آگاهی
گریبان میدرد آیینه، گر بر هم خورد رنگی
فسردن تا به کی؟ ای بیخبر! گردی پر افشان کن
تو هم داری به زیر بال طاووسانه نیرنگی
چو شمع خامسوز از نارساییهای اقبالت
ته پامانده جولانی به منزل خفته فرسنگی
غنا پروردهٔ فقرم، خوشا سامان خرسندی
کز اقبالش توان در خاک هم زد کوس اورنگی
جهان حرف افسون مخالف بر نمیدارد
جنون و هوش ، عقل و بیخودی، هر نامی و ننگی
به این جرأت تلاش خلق و شوخیهای تدبیرش
به خود خندیدنی دارد جنون جولانیِ لنگی
سحرگاهی نوای نی به گوشم زد، که ای غافل!
نفسها ناله گردد تا رسد سازی به آهنگی
درین گلزار آخر از فسون فرصت اندیشی
فسردیم و نبستیم آشیانی در دل تنگی
ز رمز صورت و معنی، دل خود جمع کن بیدل
بهار اینجاست سامانش، درون بویی، برون رنگی



