
بیدل دهلوی- غزل شماره 2812
گر همه رفتی چو ماه از چرخ برتر سجدهای
تا ز پیشانی اثر داری بر آن در سجدهای
بندگی را در عدم هم چاره نتوان یافتن
خاک اگر کشتی، همان از پای تا سر سجدهای
لوح اظهار اینقدر تهمتْ نقوش عاجزی ست
ای همه معنی! به جرم خطّ مسطر سجدهای
دام، تکلیف نیاز توست هرجا منزلی است
یعنی از دیر و حرم تا کوی دلبر سجده ای
تا نگردد جبهه فرش آشیان نیستی
چون نماز غافلان، سیلی خور هر سجدهای
ناله داری سرکشی کن، از طلسم خود برآ
ای نمازت! ننگ غفلت بر مکرّر سجدهای
خاک گردیدی و از وضعت پریشانی نرفت
جمع شو از آب گردیدن که ابتر سجدهای
در ضعیفی رشتهٔ ساز رعونت بیصداست
از رگ گردن غباری نیست تا در سجدهای
اوج عزّت زیردست پایهٔ عجز است و بس
سرنوشت جبههٔ نیکان شدی گر سجدهای
بینیازیها جبین میمالد اینجا بر زمین
ای ز خود غافل! نگاهی تا چه جوهر سجده ای
هم ز وضع اشک خود بیدل عیار خویش گیر
کز گریبان تا برون آوردهای سر، سجدهای



