
بیدل دهلوی- غزل شماره 2791
صد رنگ نقش بستیم در یاد گل جبینی
طاووس کرد ما را تصویر نازنینی
پرواز شوق امروز محملکش تپش نیست
در بیضهام جنون داشت بیبال و پر کمینی
وهم برهنه پایی گر دامنت نگیرد
هر خار این بیابان دارد ترنجبینی
صور و خروش محشر در گوش عاشقانت
کم نیست گر رساند از پشّهای طنینی
ما را غرور دانش شد دورباش تحقیق
میخواست این تماشا چشم به خودنبینی
در مکتب تعیّن چندین ورق سیه کرد
مشق خیال هستی از سرخط جبینی
زین دشت و در ندیدیم جایی که دل گشاید
در بحرِ نظم، شاید پیدا شود زمینی
شهرتْ کمین عنقا مردیم و خاک گشتیم
بر نام ما نخندید زین انجمن نگینی
از ذرّه تا مه و مهر آمادهٔ رحیل است
هر پای بر رکابی، هر توسنی و زینی
بیدل مپیچ چندین بر دستگاه اقبال
در دامن بلندت چین دارد آستینی



