
بیدل دهلوی- غزل شماره 2766
دمی که عجز شود دستگاه بیکاری
گره گشایی ناخن کشد به سر خاری
میان آگهی و راحت است بیزاری
ز جوهر آینهها راست دام بیداری
دمیده است ز زنجیر بالِ وحشتِ موج
بوَد رهایی ما در خور گرفتاری
کسی مباد اسیر شکنجهٔ افلاس
که آدمی به سرِ دار به ز ناداری
ز لوح سایه جز این حرف سر خطی ندمید
که پایمال جهانند اهل بیکاری
چو برگ لاله، سیاهی ز داغ ما نرود
به چشمِ اختر ما نیست رنگِ بیداری
بقدر تفرقهٔ دل، شکفتنْ آهنگیم
جنونْ بهاری ما داشت رنگ دشواری
مقیم عالم تسلیم باش و راحت کن
بلند و پست جهان سایه است همواری
چنان مباش که در چشم مردم از حسدت
مژه به کژدمی افتد، نگه کند ماری
چو گل بهار نشاطت دلیل بیدردی است
خوش آنکه خون شوی و رنگ درد برداری
چو ذرّه هستی من کاش بینشان بودی
خجل ز نیستیام کرد هیچ مقداری
به گریه عرض رموز وفا مبر بیدل
برات دیده مکن فضلهٔ جگر خواری



