
بیدل دهلوی- غزل شماره 2743
حبابت ساغر و با بحر توفان پیش میآیی
حذر کز یک نفس تنگی برون از خویش میآیی
حلاوت آرزویی ها، گزند آماده است اینجا
همه گر در عسل پا افشری بر نیش میآیی
در آن محفل که ناز آدمیّت خرس و بز دارد
محاسن میفروشی، هر قدر با ریش میآیی
برو آنجا که سقف سیمکار و قصر زر باشد
تو شیطانی، کجا در کلبهٔ درویش میآیی؟
در اهل مزبله، گند حدث تأثیرها دارد
خباثت پیشه کن، دنیاست آخر پیش میآیی
چه افسون اینقدرها دارد از قرب دلت غافل؟
که منزل در بغل گم کرده دوراندیش میآیی
به عریانی سر یک رشته دامانت نمیگیرد
جنون کن گر برون از عالم تشویش میآیی
حباب نقد هستی امتحانی دارد از صفرت
کمی هم زین میان گر رفته باشی، بیش میآیی
همین آوازم از دلهای درد آلود میآید
که مرهم شو اگر بر آستانِ ریش میآیی
بهارت بیدل آخر در چه گلزار آشیان دارد
که عمری شد به چندین رنگ پیش خویش میآیی



