ورود / عضویت



تمثال خیالیم چه زشتی، چه نکویی - ادبستان شعر پارسی % %

تمثال خیالیم چه زشتی، چه نکویی

بیدل دهلوی- غزل شماره 2723

 

تمثال خیالیم چه زشتی، چه نکویی

ای آینه! بر ما نتوان بست دورویی

ناموس حیا بر تو بنازد که پس از مرگ

با خاک اگر حشر زند جوش نرویی

هوشی که چه ها دوخته‌ای از نفسی چند

چاک دو جهان را به همین رشته رفویی

ترتیب دماغت به هوس راست نیاید

خود را مگر ای غنچه‌! کنی جمع‌ و ببویی

از صورت ظاهر نکشی تهمت غایب

باور مکن این حرف‌ که ‌گویند تو اویی

زین خرقه برون تاز و درِ غلغله واکن

چون نی به نیستان همه تن بند گلویی

حسن تو مبرّا ز عیوبست ولیکن

تا چشم به خود دوخته‌ای آبله رویی

هر چند که اظهار جمال از تو نهفتند

امّا چه توان ‌کرد که پر آینه خویی؟

گر یک مژه جوشی به زبان نم اشکی

سیراب‌تر از سبزهٔ طرف لب جویی

تا چینیِ دل‌ کاسه به خوان تو نچیند

گر خود سر فغفور برآیی دو سه مویی

تا آب تو نم دارد و گردیست ز خاکت

در معبد عرفان نه تیمّم، نه وضویی

کو جوش خمستان و تماشای بهارت

زین ساز که ‌گل در سبد و می به سبویی

غوّاصی رازت به دلایل چه جنون است؟

در قلزم تحقیق شنا خوانده ‌کدویی

ای شمع خیال، آینه از رنگ بپرداز

رنگی‌ که نداری عرقی ‌کن ‌که بشویی

فهمی به ‌کتاب لغز وهم نداری

آن روزکه پرسند چه چیزی‌؟ تو چه‌ گویی؟

ای مرکز جمعیّت پرگار حقیقت

گر از همه سو جمع‌ کنی دل‌، همه سویی

بیدل من و ما از تو ببالد، چه خیال است

هر چند تو او نیستی‌، آخر نه از اویی

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤