
بیدل دهلوی- غزل شماره 2680
بازم به جنون زد هوس طرح زمینی
کز نام سخن تازه کنم قطعه نگینی
حیرت به دلم ره نگشاید، چه خیال است؟
بوی نگهی بردهام از آینه بینی
زین ساز ضعیفی به چه آهنگ خروشم؟
صور است اگر واکشی از پشّه طنینی
ای فقر گزین! خرقهٔ صد رنگ مپرداز
حیفست دمد گلبنی از خاک نشینی
در طینت خسّت نسبان جوهر اخلاق
از تنگی جا در رحمی مرده جنینی
افسوس به دامان هوایت نشکستیم
گردی که زند دست به آرایش چینی
خجلتکشِ نقشِ قدمِ آبلهدارست
در راه تو هر سو عرق آلوده جبینی
با فتنهٔ آن نرگس کافر چه توان کرد؟
چون سبحه گرفتم به هم آرم دل و دینی
پیش آی که چون شمع نشسته است به راهت
در گردش رنگم نگه بازپسینی
بیدل چو شرر چشم به فرصت نگشودم
تا یک مژه جاروب کشم خانهٔ زینی



