
بیدل دهلوی- غزل شماره 2639
دادِ عجز ما ندهد سعی هیچ مشغلهای
دسترنج کس نشود مزد پای آبلهای
شب خیال آن نگهم گفت نکتهها، که کنون
صد فغان ادا نکند شکّر سرمهسا کله ای
غوطه در محیط زند تا حباب باده کشد
در شکست ساغر دل خفته است حوصلهای
محمل ثبات قدم دارد آب و دانه بهم
شمع تا عدم نکند فکر زاد و راحلهای
نیست ز انقلاب نفس، عافیت مسلّم کس
در زمین عبرت ما ریشه کرد زلزلهای
نیست امتداد نفس، بگذر از تأمّل و بس
بر وجود ما ز عدم خط کشید فاصلهای
چرخ تیغ زن به فسان، خاک باز کرده دهان
هر طرف نظر فکنی فتنه زاست حاملهای
ناقه بیصدای جرس، نی سراغ پیش و نه پس
میرود به دوش نفس باد برده قافلهای
بیدل این کلام متین پیش کس مزن به زمین
دارد آن لب شکرین گوهرْ آفرین صلهای



