
بیدل دهلوی- غزل شماره 2522
سرِ طرّهای به هوا فشان، ختنی ز مشک تر آفرین
مژهای بر آینه باز کن گلِ عالمی دگر آفرین
ز سحاب این چمنم مگو، بگذر ز عشوهٔ رنگ و بو
به تو التماسیِ گریهام، دو سه خنده گل به سر آفرین
سر زلفِ عربده شانه کن، نگهی به فتنه فسانه کن
روش جنون بهانه کن، ز غبار من سحر آفرین
ز حضور عشرت بیش و کم، نه بهشت خواهم و نی ارم
به خیال داغ تو قانعم، تو برای من جگر آفرین
به کمال خالق انس و جان، نه زمین رسید و نه آسمان
به صدف کسی چه دهد نشان ز حقیقت گهر آفرین؟
حذر از فضولی وهم و ظن تو چه میکند به جهان من؟
درِ احولی به هوس مزن، ز دو چشم یک نظر آفرین
منشین چو مطلب دیگرن به غبار منّت قاصدان
رقم حقیقت رنگ شو، به شکست نامه بر آفرین
چمنیست عالم بیبری، ز طربْ شکاریِ عافیت
چو چنار رو ز کف تهی، همه بهله بر کمر آفرین
سر و برگ راحت این چمن، به خیال ما نکند وطن
چو غبار نم زده گو فلک سر ما به زیر پر آفرین
به کلام بیدل اگر رسی، مگذر ز جادهٔ منصفی
که کسی نمیطلبد ز تو صلهای دگر مگر آفرین



