
بیدل دهلوی- غزل شماره 2485
خوش عشرت است دمبدم از غم گریستن
در زندگی چو شمع پی هم گریستن
آن را که نیست رنگ خلاصی ز چاه طبع
چون دلو لازم است به عالم گریستن
غرق است پای تا به سر اندر محیط اشک
باید سبق گرفت ز شبنم گریستن
بنیاد ما ز اشک، چو شبنم رود به باد
اجزای ما چو شمع، کند کم گریستن
تا کی به وضع دهر زدن طعنه همچو شمع؟
باید به روی صبح چو شبنم گریستن
بیدل چو اشک نقش قدم زن به روی زر
تا کی چو چشم کیسه به درهم گریستن؟



