
بیدل دهلوی- غزل شماره 248
گداز سعی دلیل است جستجوی تو را
شکست آینه، آیینه است روی تو را
ز دست لطف و عتابت در آتش و آبم
بهشت و دوزخ ما کردهاند خوی تو را
به هر طرف نگری، شوق، محو خودبینی ست
دکان آینه گرم است چارسوی تو را
به ترهات مده زحمت نفس زاهد
که از اثر، نمکی نیست های و هوی تورا
ز خاک میکده سرمایهٔ تیمم گیر
که هیچ معصیتی نشکند وضوی تو را
به چاک جیب سحر فکر بخیه بر باد است
گسستهاند چو شبنم ز هم رفوی تو را
چه لازم است کشی انتظار تیغ اجل
فشار آب بقا بس بود گلوی تو را
بود به جرم درستی شکست کار حباب
پری ست آنکه تهی میکند سبوی تو را
غم شکنجهٔ اوهام تا به کی خوردن
به رنگ آن همه نشکستهاند بوی تو را
ز فرق تا قدم افسون حیرتی بیدل
کسی چه شرح دهد معنی مگوی تو را



