
بیدل دهلوی- غزل شماره 2433
بر شیشه خانهٔ دل افسرده سنگ زن
کم نیستی ز گل، قدحی را به رنگ زن
چشمی به وحشت آب ده از باغ اعتبار
مُهری تو هم به محضر داغ پلنگ زن
رنج دگر مکش به کمانخانهٔ سپهر
جای نفس همین پر و بال خدنگ زن
تسلیم حکم عشق نشاید کم از سپند
گر خود در آتشت بنشاند شلنگ زن
امن است هرکجا سر تسلیم رهبر است
زین وضع فال گیر و به کام نهنگ زن
تا کی نفس به خونکشی از انتقام خصم؟
تیغی که میزنی به فسانش، به رنگ زن
هرغنچه زین بهار طلسمِ شکفتنی است
ای غافل از طرب! در دلهای تنگ زن
خلد و جحیم چند کند غافل از خودت؟
آتش به کارگاه خیالات بنگ زن
همّت زمین مشرب تغییر خجلت است
در دامنی که چین نزند دست، چنگ زن
خمخانهها به گردش چشمت نمیرسد
امشب محرّفی به دماغ فرنگ زن
بیدل شکست شیشهٔ دل نیز عالمیست
ساز جنون کن و قدحی در ترنگ زن



