
بیدل دهلوی- غزل شماره 2407
از خودسری مچینید ادبار تا به گردن
خلقی است زین چنین سر، بیزار تا به گردن
ای غافلان! گر این است آثار سربلندی
فرقی نمیتوان یافت از دار تا به گردن
تسلیم تیغِ تقدیر، زین بیشتر چه بالد؟
چون موست پیکر ما یک تار تا به گردن
زین سرکشی چه دارد طبع جنونْ سرشتت؟
آفاق همچو سیل است در کار تا به گردن
تمکین نمیپسندد هنگامهٔ رعونت
زین وضع، زیر تیغست کهسار تا به گردن
فرداست خاک این دشت پا بر سر شکستهست
امروز در ته پاش انگار تا به گردن
خلقی است زین جنون زار عریان بیتمیزی
دستار تا به زانو، شلوار تا به گردن
رنج خلاب دنیا مست بهار خوبی است
تا پا نهی که رفتی یک بار تا به گردن
مینای این خرابات بی می نمیتوان یافت
در خون نشستگانند بسیار تا به گردن
از حرص ما تعلّق، دارد سر تملّق
چندیش پای در گل بگذار تا به گردن
موج گهر چه مقدار از آب سر برآرد؟
دارد بنای اقبال دیوار تا به گردن
تا بند بندت از هم چون سبحه وا نگردد
عقد انامل یأس بشمار تا به گردن
تا زندگی ست، چون شمع ایمن نمیتوان زیست
یک کوچه آتش، از پاست این خار تا به گردن
در خلق اگر به این بُعد بی ربطیِ وفاقست
پیغام سر توان برد دشوار تا به گردن
کو سیلیِ ضروری یا تیغ امتحانی؟
خلقی نشسته اینجا بیکار تا به گردن
کو طاعتی که ما را تا کوی او رساند
تسبیح تا زبانست؛ زنّار، تا به گردن
بید بهار یأسیم از بیبری مپرسید
اعضا به خم شکستیم زین بار تا به گردن
رنگ حنایش امشب سیر بهار نازست
پابوس و منّت خون بر دار تا به گردن
زان جرأتی که سودم دستی به تیغِ نازش
بردم ز هر سرانگشت، زنهار تا بهگردن
چون شعله برده بودم بر چرخ، بار طاقت
رنگ شکستهام کرد هموار تا به گردن
سوداییِ هوس را کم نیست موی سر هم
بیدل، مپیچ ازین بیش دستار تا به گردن



