ورود / عضویت



گر چراغ از نفس سوخته بر می‌کردم - ادبستان شعر پارسی % %

گر چراغ از نفس سوخته بر می‌کردم

بیدل دهلوی- غزل شماره 2311

 

گر چراغ از نفس سوخته بر می‌کردم

شب هنگامهٔ تشویش سحر می‌کردم

آرزو در غم نامحرمیِ فرصت سوخت

کاشکی سیر گریبان شرر می‌کردم

گرد اوهام رهایی نشکستم، هیهات

تا قفس را نفسی بالش پر می‌کردم

یاد آن دولت بیدارکه در خواب عدم

چشم ‌نگشوده بر آن ‌جلوه نظر می‌کردم

زان تبسّم‌ که حیا زیر لبش پنهان داشت

چه شناها که نه در موج ‌گهر می‌کردم

آه، بیدردی فرصت نپسندید از من

آن قدر جهد که خونی به جگر می‌کردم

فطرت از جوهر تنزیه‌ که در طبع من است

آب می‌شد اگر اظهار هنر می‌کردم

این بنایی‌ که جهان خمزدهٔ پستیِ اوست

نردبان داشت اگر زیر و زبر می‌کردم

امشبم نالهٔ دل اشک فشان پر می‌زد

چقدر حلّ معمّای شرر می‌کردم

قدم سعی به جایی نرساندم بیدل

کاش چشمی به نمی آبله تر می‌کردم

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤