
بیدل دهلوی- غزل شماره 227
عریان گذشت زین چمن امید و یأس ما
تا بوی گل به رنگ ندوزد لباس ما
دل داشت دستگاه دو عالم ولی چه سود
با ما نساخت آینهٔ خودشناس ما
خاکی و سایهای همه جا فرش کردهایم
در خانهای که نیست همین بس پلاس ما
آیینهٔ سراب خیالیم چاره نیست
چیزی نمودهاند به چشم قیاس ما
یاران غنیمتیم به هم زین دو دم وفاق
ما شخص فرصتیم بدارید پاس ما
پهلو زدن ز پنبه بر آتش قیامت است
هر خشک مغز نیست حریف مساس ما
غیرت نشان پلنگ سواد تجردیم
دل هم رمیده است ز ما از هراس ما
تکلیف بی نشانی عشق از هوس جداست
یارب قبول کس نشود التماس ما
از ششجهت ترانهٔ عنقا شنیدنی ست
کز بام و منظر دگر افتاد طاس ما
از شبنم سحر سبق شرم بردهایم
هستی عرق شد از نفس ناسپاس ما
آیینهٔ دلیم کدورت نصیب ماست
کز تاب فرصت نفس است اقتباس ما
مردیم و خاک ما به هوا گرد میکند
بی ربطیی که داشت نرفت از حواس ما
جز زیر پا چو آبله خشتی نچیدهایم
دیگر کدام قصر و چه طاق و اساس ما
خال زیاد فرض کن و نرد وهم باز
بر هیچ تختهای نفتاده ست طاس ما
صد سال رفت تا به قد خم رسیدهایم
بیدل چه خوشه ها که نشد نذر داس ما



