
بیدل دهلوی- غزل شماره 2249
شب چشمِ امتیازی بر خویش باز کردم
آیینهٔ تو دیدم چندان که ناز کردم
فریاد ناتوانان محو غبارِ عجز است
رنگی به رخ شکستم، عرض نیاز کردم
سامان صد عبادت، تسلیم ناتوانی
یک جبهه سجده بستم، چندین نماز کردم
حیرتسرای امکان از بسکه کم فضا بود
بر روی هر دو عالم چشمی فراز کردم
نومیدیِ طلبها آهی به جلوه آورد
بگسستم از دو عالم، کاین رشته ساز کردم
آسودهام درین دشت از فیض نارسایی
گر دست کوتهی کرد، پایی دراز کردم
تنزیه موج میزد در عرصهٔ حقیقت
من از خیال تازی گردِ مجاز کردم
اندیشه سرنگون شد، سعی خرد جنون شد
دل هم تپید و خون شد، تا فهم راز کردم
نقد حباب بیدل از چنگ آگهی ریخت
شد بوتۀ گدازم چشمی که باز کردم



