
بیدل دهلوی- غزل شماره 2228
زین باغ همچو شبنم، رنج خیال بردم
هرکس طراوتی برد، من انفعال بردم
ماه از تمامی اینجا آرایش کلف داشت
من نیز رنج فطرت بهر ملال بردم
در دیرِ ناامیدی، دل آتشی نیفروخت
آخر به دوشِ حسرت چون شب زگال بردم
دادِ دل از عزیزان کس بیش ازاین چه خواهد؟
در مجلس کری چند، فریاد لال بردم
با وضع اهل عالم راضی نگشت همّت
هر کلفتی که بردم، زین بد خصال بردم
دل را تردّد جاه از فقر کرد غافل
در آرزوی چینی عرض سفال بردم
چون شعله کز ضعیفی خاکسترش پناهست
پرواز منفعل بود، سر زیر بال بردم
یاد نگاهی امشب بر صفحهام زد آتش
رفتم ز خویش و با خود فوج غزال بردم
تنهاییام بر آورد از تنگنای اوهام
زین ششدر آخرِ کار، بازی به خال بردم
بیدل به این سیاهی کز دور کردهام گل
پیش یقین خود هم صد احتمال بردم



