
بیدل دهلوی- غزل شماره 2160
در تجرّد تهمتی دیگر ندوزی بر تنم
غیر من تاری ندارد چون نگه پیراهنم
رفت آن فرصت که سازِ شوق گرمْ آهنگ بود
چون سپند از سرمهگیر اکنون سراغ شیونم
حیرتی گل کن گر از تمثال او خواهی نشان
یعنی از آیینه ممکن نیست بیرون دیدنم
با که گویم، ور بگویم، کیست تا باورکند؟
آن پریرویی که من دیوانهٔ اویم منم
چون حبابم پردهٔ هستی فریبی بیش نیست
بحر عریانست اگر بیرون کنی پیراهنم
قید الفتگاهِ دل را چاره نتوان یافتن
عمرها شد چون نفس در آشیان پر میزنم
در سراغم ای نسیمِ جستجو! زحمت مکش
رفتهام چندانکه نتوانی به یاد آوردنم
بسکه سر تا پای من وحشتْ کمینِ بیخودیست
نیست بی آواز پای دل، شکست دامنم
سوی بیرنگی نفس هردم پیامم می برد
میرسد گردم به منزل، پیشتر از رفتنم
بیدل از بس ماندهام چون کوه زیر بار درد
ناله جای گرد میگردد بلند از دامنم



