
بیدل دهلوی- غزل شماره 1974
ازین صحرای بیحاصل دگر با خود چه بردارم؟
نگاهِ عبرتی همچون شرر زاد سفر دارم
محبّت تا کجا سازد دچارِ الفتِ خویشم
به رنگ رشتهٔ تسبیح چندین رهگذر دارم
مده ای خواب! چون چشمم فریب از بستن مژگان
کزین بالین پر پرواز دیگر در نظر دارم
نه برقِ شعلهای دارم، نه ابرِ شوخیِ دودی
چراغِ انتظارم، پرتوی در چشم تر دارم
ندارد رنگ پروازم شکست از ناتوانیها
چو ابرو در خم چینِ اشارت بال و پر دارم
به لوحِ وحدتم نقش دویی صورت نمیبندد
اگر آیینهام سازد، همان حیرت به بر دارم
سویدای دل است این یا سواد عالم امکان؟
که تا وا میکنم چشمی، غباری در نظر دارم
مجو صافِ طرب از طینت کلفتْ سرشت من
کف خاکم، غبار از هر چه گویی بیشتر دارم
نمیگردد فلک هم چاره فرمای شکست من
به رنگ موی چینی، طرفه شام بیسحر دارم
دماغ غیرت من طرْفی از سامان نمیبندد
ز اسباب تجمّل آنچه من دارم، حذر دارم
سراغم میتوان از دست بر هم سوده پرسیدن
رَم وحشی غزال فرصتم، گرد دگر دارم
نشد سعی غبارم آشنای طرْف دامانی
چو مژگان بر سر خود میزنم دستی که بر دارم
توانم جست از دام فریب این چمن بیدل
چو شبنم گر به جای گام، من هم چشم بردارم



