
بیدل دهلوی- غزل شماره 1914
نشد از حسرتِ داغت جگرم تنها خشک
لاله را نیز دماغیست درین سودا خشک
منّت چشمهٔ خضر آینهپردازِ تریست
دم شمشیر تو یارب نشود با ما خشک
برقِ حسن تو در ابرویِ اشارت دارد
خم موجی که کند خونِ دلِ دریا خشک
در تماشاکدهٔ جلوه که چشمش مرساد
موج آیینه زند هر که شود بر جا خشک
چون حیا آبِ رخِ گوهر ما وقف تریست
عرقی چند مبادا شود از سیما خشک
زین بضاعت نتوان دیگِ فضولی پختن
تا رسد نان به تری میشود آب ما خشک
وقت آن شد که ز بی آبیِ ابرِ احسان
برگ گل روید ازین باغ چو نقش پا خشک
بسکه افسردگی افسونِ تحیّر دارد
سیل چون جاده فتاده است درین صحرا خشک
ترک اسباب، لبِ شکوهٔ نایابی دوخت
کرد افشاندن این گرد، جراحتها خشک
ماند از حیرتِ رفتارِ بلاانگیزت
ناله در سینهٔ بیدل چو رگِ خارا خشک



