
بیدل دهلوی- غزل شماره 1896
این دم از شرمِ طلب، نیست زبان ما خشک
با صدف بود لبی در جگر دریا خشک
اشک گو دردسرِ تربیتِ ما نکشد
از ازل چون مژه کردند بهار ما خشک
کار مقصدطلبی سخت کشاکش دارد
آرزو تشنه لب و وادی استغنا خشک
واصل منزلِ مقصود شدن آسان نیست
تا به دریا برسد سیل، شود صدجا خشک
پیِ رشحِ کرَم آبِ رخِ امّید مریز
ابر چون جوش غبار است درین صحرا خشک
سعی مژگان چقدر نم کشد از دیدهٔ ما
کوشش ابر، محالست کند دریا خشک
ای خوش آن بحر سرشتی که بوَد در طلبش
سینه لبریز گدازِ جگر و لبها خشک
لال مانده است زبانم به جواب ناصح
همچو برگی که شود از اثر سرما خشک
زاهدا ساغرِ می، کوثرِ شادابیهاست
چون عصا چند توان بود ز سر تا پا خشک
عشقِ بی رنگ از این وسوسهها مستغنی است
دامن ما و تو آلوده بر آید یا خشک
بگذر از حاصلِ امکان که درین مزرعِ وهم
سبزهها ریخته تا بال و پر عنقا خشک
هم چو نظّاره که از دیدهٔ تر میگذرد
درگذشتیم ز آلودگیِ دنیا خشک
حقّ شمشیر تو ساقط نشود از سرِ ما
پیش خورشید نگردد عرقِ سیما خشک
بیدل از دیدۀ حیران غم اشکم خون کرد
خشکیِ شیشه مبادا کندم صهبا خشک



