
بیدل دهلوی- غزل شماره 188
ز بخت نارسا نگرفت دستم گردن مینا
مگر مژگان دماند اشک و گیرد دامن مینا
درین میخانه تا ساغر کشی ساز ندامت کن
گلوی بسملی میافشرد خندیدن مینا
زبان تاک تا دم میزند تبخاله میبندد
که برق می نمیگنجد مگر در خرمن مینا
بهاری در نظر گل میکند اما نمیدانم
به طبع غنچهها رنگ ست یا خون در تن مینا
خیال مستی آن چشم هر جا می فروش آید
عرق بیرون کشد شرم از جبین روشن مینا
نشاط جاودان خواهی دلی را صید الفت کن
که مستی هاست موقوف به دست آوردن مینا
اگر از ساغر آگاهی دل نشئهای داری
به رنگ پرتو می طوف کن پیرامن مینا
تو ای غافل چرا پیمانهٔ عبرت نمیگیری
که عشرت جام در خون میزند از شیون مینا
به خود بالیدن گردون هوایی در قفس دارد
خلا میزاید از کیفیت آبستن مینا
میی در چشم داریم الوداع ای رنج مخموری
که امشب موج اشکی بردهام تا دامن مینا
اگر سنگ رهت هوش است فال می پرستی زن
که از خود برنخیزی بی عصای گردن مینا
به حرف ناملایم زحمت دل ها مشو بیدل
که هرجا جنس سنگی هست باشد دشمن مینا



