
بیدل دهلوی- غزل شماره 1863
نشستهای ز دل تنگ بر درِ تصدیع
دمی که واشود این قفل، عالمیست وسیع
به خویش گر نرسی آنقدر غرابت نیست
که سرکشیدهای از کارگاه صنع بدیع
طلب ز هرچه تسلّی شود غنیمت گیر
به جوع میمکد انگشت خویش طفل رضیع
قیامت است طمع ز امتلا نمیمیرد
که تا به حلق رسیده است میخورد تشنیع
چه غفلت است که چون شمع، گل به سر باشی
به زیر تیغ نشستن ندارد این تقطیع
به گَردِ قاصدِ همّت رسیدن آسان نیست
ز مقصد آنطرفش برده گامهای وسیع
بدون خاک حضور یقین نشد روشن
چراغِ نقشِ قدم داشت این بساط رفیع
بقا فنا به کنار و فنا بقا به بغل
همین ربیع و خریفست هم خریف و ربیع
ز شرم چشم گشودن به بارگاهِ حضور
عرق، تو آینه پرداز تا بَریم شفیع
پس از تأمّل بسیار شد عیان بیدل
که علّت است تفاوتگر مطاع و مطیع



