
بیدل دهلوی- غزل شماره 1810
ز بس دامانِ ناز افشاند زلف عنبر افشانش
خطِ مشکین دمید آخر ز موجِ گردِ دامانش
ز جوشِ شوخیِ چشمِ تماشا میکند پنهان
به طوق قمریان نقش قدم سرو خرامانش
در آن محفل که شوق آیینهٔ اسرار میگردد
ندارد دل تپیدن غیر چشمکهای پنهانش
ز دل یکباره دشوار است قطع التفات او
نگاهش بر نمیگردد اگر برگشت مژگانش
شکست موج دارد عرض بیپروایی دریا
من و آرایش رنگی کزو بستند پیمانش
به این رنگست اگر حیرت حضور قاتل ما را
نیاراید روانی محمل خون شهیدانش
ز فیض عشق دارد محو آن دیدار سامانی
که صد آیینه باید ریخت از یک چشم حیرانش
فلک گر نسخهٔ جمعیّت امکان زند بر هم
تو روشن کن سوادِ سطری از زلف پریشانش
دل بی مدّعا یعنی بیاض سادهای دارم
به آتش میبرم تا صفحهای سازم زرافشانش
وجودم در عدم شاید به فکر خویش پردازد
که آتش غیر خاکستر نمیباشد گریبانش
درین گلزارِ حیرت هر که بسمل میشود بیدل
چو اشک دیدهٔ شبنم تپیدن نیست امکانش



