
بیدل دهلوی- غزل شماره 1751
غفلتْ آهنگم ز سازِ حیرتْ ایجادم مپرس
پنبه تا گوشت نیفشارد ز فریادم مپرس
مدّعای عجزم از وضع خموشی روشن است
لب گشودن میدهد چون ناله بر بادم مپرس
جوهرِ تعمیرِ پروازست سر تا پای شمع
رنگ بر هم چیدهام از خشت بنیادم مپرس
حسن پنهان نیست امّا عشق راحتْ دشمن است
خانهٔ شیرین کجا باشد ز فرهادم مپرس
الفت آیینهٔ دل نیز تسخیرم نکرد
چون نفس پُر وحشیام از طبع آزادم مپرس
کردهام یک عمر سیر گلشنآبادِ جنون
ناله میدانم دگر از سرو و شمشادم مپرس
هیچ فردوسی به رنگآمیزی امّید نیست
سر به پایی میکشم از کلک بهزادم مپرس
معنی گل کردن موج از تظلّم بستهاند
زندگی افسانهها دارد ز بیدادم مپرس
مشت خاکم، عشق، نادانسته صیدم کرده است
ای حیا! آبم مکن از ننگ صیّادم مپرس
هر کجا لفظیست بیدل معنی یی گل کرده است
دیگر از کیفیّت ارواح و اجسادم مپرس



