
بیدل دهلوی- غزل شماره 1750
صبح است و دارد آن گل، در سر هوای نرگس
از چشم ما بریزید آبی به پای نرگس
ابر و بهارِ اقبال امروز سایهٔ کیست
گل کرد تاج بر سر بال همای نرگس
آب و گل تعیّن این دلکشی ندارد
رنگ شکستهٔ کیست طرْفِ بنای نرگس
هم چشم نوبهارم، خوابم چه احتمال است؟
دارد غنودن امّا تا غنچههای نرگس
بیانتظار نتوان از وصل کام دل برد
گل میرسد درین باغ یکسر قفای نرگس
حیرت برون این باغ راهی نمیگشاید
هرچند رسته باشد چشم از عصای نرگس
ما را به این دو دم عیش با چتر گل چه کار است
همسایهٔ خزانیم زیر لوای نرگس
اقبالِ اوجِ گردون گر میگشود کاری
میل زمین نمیکرد دست دعای نرگس
تقلید چند باید در جلوهگاه تحقیق
پامال نور شمع است رنگ لقای نرگس
مضمون پیش پا نیز آسان نمیتوان خواند
صد صفر و یک الف بود عبرتفزای نرگس
چندانکه وارسیدیم رنگ خزان جنون داشت
ای کاش داغ میرست زین باغ جای نرگس
بیدل ز چشم مردم دور است حقشناسی
کوری است خرمن اینجا چون دستهای نرگس



