ورود / عضویت



شبی‌ که شعلهٔ یاد تو داشت سیر جگر - ادبستان شعر پارسی % %

شبی‌ که شعلهٔ یاد تو داشت سیر جگر

بیدل دهلوی- غزل شماره 1697

شبی‌ که شعلهٔ یاد تو داشت سیر جگر

چو اخگرم عرقِ چهره بود خاکستر

سراغ صبح مهیّای سازِ گم شدن‌ست

نموده‌اند مرا در شکست رنگ اثر

سبکروان فنا با نفس نمی‌سازند

ز دود ریشه ندارند دانه‌های شرر

کمال سوختگان پیچ و تاب نومیدی‌ست

فتیله آینهٔ داغ را بوَد جوهر

به محفلی‌ که نگاهش تغافل‌آلودست

به گرد حلقهٔ ماتم تپد خط ساغر

به وصف صبحِ بناگوش او چه پردازد

ز رشته است نفس خشک در دل گوهر

مناز بر هنر ای ساده‌دل که آینه‌ها

ز دست جوهر خود خاک کرده‌اند به سر

فروغ محفل بی‌آبروی عمر هواست

به جز نفس نتوان رفتن از بساط سحر

تپشْ‌ کدورتم از طبع منفعل نرود

نمی‌رود به فشردن غبار دامن تر

خروش اهل حیا پرده‌دار خاموشی‌ست

صدای‌ کاسهٔ چشم است پیچ و تاب نظر

گرفتم آنکه به خود وارسی چه خواهی دید

چو عکس بر درِ آیینه احتیاج مبر

به سلکِ نظم رسید آبروی ما بیدل

گهر به رشته کشیدیم از خط مسطر

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤