
بیدل دهلوی- غزل شماره 1682
در طلسم درد از ما میتوان بردن اثر
گرد ما چون صبح دارد دامنِ چاک جگر
گرمی هنگامهٔ هستی نگاهی بیش نیست
شمع را تارِ نفس محو است در مدّ نظر
زین محیط آخر به جرم عافیت خواهیم رفت
موج آرامیده دارد چین دامانِ گهر
بسکه جز عریانتنی ها نیست سامان کسی
پوست جای سایه میریزد، نهال بارور
صحبت نیکان علاج کین ظالم میشود
در دل خارا به آب لعل اگر ریزد شرر
خفّت ابله دو بالا میزند در مفلسی
میشود از خشک گردیدن سبکتر چوب تر
از مدارا غوطه در موجِ حلاوت خوردن است
چرب و نرمیها زبان پسته گیرد در شکر
ای حباب از زورق خود اینقدر غافل مباش
نیست در دریای امکان جز نفس موج خطر
فکر جمعیّت در این گلشن گل بیحاصلیست
غنچه از هر برگ دارد دستِ نومیدی به سر
سایهٔ گمگشته را خورشید میباشد سراغ
قاصدت هم از تو میباید ز ما گیرد خبر
بیش از این بر ناز نتوان خفّت تمکین گماشت
ای خرامت موجِ گوهر اندکی آهستهتر
سجدهٔ عجز است بیدل ختم کار سرکشی
عاقبت از داغ، تیغِ شعله اندازد شرر



