
بیدل دهلوی- غزل شماره 1676
حکم دل دارد ز همواری سر و روی گهر
جز به روی خود نغلتیدهست پهلوی گهر
خواه دنیا، خواه عقبا گرد بیتاب دل است
بحر و ساحل ریشه گیر از تخم خودروی گهر
ذوق جمعیّت جهانی را به شور آورده است
در دماغِ بحر افتاد از کجا بوی گهر
خاکِ افسردن به فرق اعتبار خودسری
قطره بار دل کشد تا کی به نیروی گهر
آبرو دست از تلاش کار دنیا شستن است
خاک ساحل باش ای نامحرم خوی گهر
مدّعا زین جستجو افسردن است آگاه باش
هرکجا موجیست از خود میرود سوی گهر
خفّت اهل وقار از بیتمیزیها مخواه
قطره را نتوان نشاندن در ترازوی گهر
موج استغناست خشکی در قناعتگاه فقر
بینمی در طبع ما آبیست از جوی گهر
کس به آسانی نداد آرایش اقبال ناز
موج، چوگانها شکست از بردن گوی گهر
فکر خویش آن نیست کز دل رفع ننمایی دویی
فرق نتوان یافت از سر تا به زانوی گهر
غازهٔ اقبال من خاک ره فقر است و بس
بیدل از گرد یتیمی شستهام روی گهر



