
بیدل دهلوی- غزل شماره 1618
هرکه حرفی از لبت وامیکشد
از رگِ یاقوت صهبا میکشد
بسکه مخمورِ خیالت رفتهایم
آمدن خمیازهٔ ما میکشد
نازش ما بیکسان بر نیستیست
خار و خس از شعله بالا میکشد
شوق تا بر لب رساند نالهای
گرد دل دامان صحرا میکشد
میرویم از خویش و خجلت میکشیم
ذوق آغوش که ما را میکشد
عشق خونخوار از دمِ تیغِ فنا
دستِ احسان بر سر ما میکشد
خودگدازی ظرف پیدا کردن است
اشک دریاها به مینا میکشد
عمرها شد پای خوابآلود من
انتقام از سعیِ بیجا میکشد
نی نشان دارم نه نام امّا هنوز
همّت من ننگ عنقا میکشد
میگریزم از اثرهای غرور
اشک هر جا سرکشد پا میکشد
محو عشق از کفر و ایمان فارغست
خانهٔ حیرت تماشا میکشد
بیدل از لبیک و ناقوسم مپرس
عشق در گوشم نواها میکشد



