ورود / عضویت



هرکه حرفی از لبت وامی‌کشد - ادبستان شعر پارسی % %

هرکه حرفی از لبت وامی‌کشد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1618

هرکه حرفی از لبت وامی‌کشد

از رگِ یاقوت صهبا می‌کشد

بسکه مخمورِ خیالت رفته‌ایم

آمدن خمیازهٔ ما می‌کشد

نازش ما بیکسان بر نیستی‌ست

خار و خس از شعله بالا می‌کشد

شوق تا بر لب رساند ناله‌ای

گرد دل دامان صحرا می‌کشد

می‌رویم‌ از خویش ‌و خجلت می‌کشیم

ذوق آغوش که ما را می‌کشد

عشق خونخوار از دمِ تیغِ فنا

دستِ احسان بر سر ما می‌کشد

خودگدازی ظرف پیدا کردن است

اشک دریاها به مینا می‌کشد

عمرها شد پای خواب‌آلود من

انتقام از سعیِ بیجا می‌کشد

نی نشان دارم نه نام امّا هنوز

همّت ‌من ‌ننگ عنقا می‌کشد

می‌گریزم از اثرهای غرور

اشک هر جا سرکشد پا می‌کشد

محو عشق از کفر و ایمان فارغ‌ست

خانهٔ حیرت تماشا می‌کشد

بید‌ل از لبیک و ناقوسم مپرس

عشق در گوشم نواها می‌کشد

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤