
بیدل دهلوی- غزل شماره 1576
نگه ز روی تو تا کامیاب میگردد
تحیّر آینهٔ آفتاب میگردد
زگرمجوشی لعلت به کسوتِ تبخال
حباب بر لبِ ساغر کباب میگردد
چه نشئه بود ندانم به ساغرِ طلبت
که هوشیاری و مستی خراب میگردد
نگاه من به گلِ عارض عرقناکت
شناوریست که بر روی آب میگردد
فروغ بزمِ بهار آنچه دیدهای امروز
همین گل است که فردا گلاب میگردد
بگیر راهِ جنون، بگذر از عمارتِ هوش
که این بنا به نگاهی خراب میگردد
به فهمِ نسخهٔ هستی چرا نه ناز کنیم
که نقطهٔ شک ما انتخاب میگردد
چو عمر اگر بشوی همعنان خودداری
قدم به هرچه گذاری رکاب میگردد
کمندِ گردنِ آرام، نارساییهاست
شکسته بالی نظّاره، خواب میگردد
غرورِ طاقت ما با شکست نزدیک است
دمی که قطره ببالد حباب میگردد
ز عافیت گره اعتبار خویشتنیم
چو نقطه بگذرد از خود کتاب میگردد
به عالمی ک هگلت مست جلوهپیماییست
گشودن مژه جام شراب میگردد
ز سیل کاری اشک ندامتم دریاب
که آرزو چقدر بی تو آب میگردد
نفس به سینهٔ بیدل ز شعلهٔ شوقت
چو دود در قفس پیچ و تاب میگردد



