
بیدل دهلوی- غزل شماره 1552
نامم هوسِ نگین ندارد
نظمم چو نفس زمین ندارد
همّت چه فرازد از تکلّف
دامانِ سپهر چین ندارد
هستی جز شبهه نیست لیکن
بر شبهه کسی یقین ندارد
در طبع لئیم شرم کس نیست
خسّت عرق جبین ندارد
هرچند به دامنش بپوشی
دست کرم آستین ندارد
درد وطن از شکسته دل پرس
چینی جز مو ز چین ندارد
هر سو نظر افکنی اسیریم
صیّادی ما کمین ندارد
خود خصم خودیم ورنه گردون
با خلقِ ضعیف کین ندارد
عیش و الم از تو پیش رفتهست
فرصت دم واپسین ندارد
ما و تو خراب اعتقادیم
بت، کار به کفر و دین ندارد
تعداد به عالم احد نیست
او در هرجاست این ندارد
هر جلوه که ناگزیر اویی
خواهی دیدن ببین ندارد
شوقیست ترانهسنجِ فطرت
بیدل سر آفرین ندارد



