
بیدل دهلوی- غزل شماره 1544
موج گوهرطینتان، گر شوخی افزون کردهاند
پای در دامن سری از جیب بیرون کردهاند
کهکشان دیدی شکست رنگ هم فهمیدنیست
بیخودان در لغزش پا سیر گردون کردهاند
اعتباری نیست کز ذلّتکشان خاک نیست
عالمی را پایمال فطرت دون کردهاند
نشئهٔ ناقدردانی بسکه زور آورده است
اکثری از ترک می بیعت به افیون کردهاند
خلق را خواب پریشان تا کجا راحت دهد
سایه بر فرق جهان از موی مجنون کردهاند
پُر به صهبا خو مکن کاین عاریت پیمانهها
رنگی از سیلیست هر گه چهره گلگون کردهاند
بگذرید از شغل بام و در که جمعی بیخبر
زین تکلّف دشت را از خانه بیرون کردهاند
گل به دست و پا که بست امشب که چون برگ حنا
بوسه مشتاقان چمنها زیر لب خون کردهاند
موج گوهر بیتأمّل قابل تمییز نیست
مصرع ما را به چندین سکته موزون کردهاند
زین بضاعت تا کجا اثبات نفی خود کنم
کاستنهای مرا هم بر من افزون کردهاند
بیدل این دریای عبرت را پل دیگر کجاست
زورقی چند از قد خم گشته واژون کردهاند



