
بیدل دهلوی- غزل شماره 153
حیف کز افلاس نومیدی فزاید مرد را
دست اگر کوتاه شد بر دل نشاید مرد را
از تنزل هاست گر در عالم آزادگی
چین پیشانی به یاد دامن آید مرد را
چون طبیعت های زن گل کرده گیر آثار ننگ
در فسوس مال و زر گر دست ساید مرد را
جدول آب و خیابان چمن منظور کیست
زخم میدان ها کشد تا دل گشاید مرد را
یک تغافل میکند سرکوبی صد کوهسار
در سخن میباید از جا در نیاید مرد را
دامن رستم تکاند بر سر این هفت خوان
دست غیرت تا غبار از دل زداید مرد را
در مزاج دانه آماده ست تأثیر زمین
حیز کم پیدا شود گر زن نزاید مرد را
ناگزیر رغبت اقبال باید زیستن
جاه دنیا صورت زن مینماید مرد را
جوهر غیرت درین میدان نمیماند نهان
تیغ میگردد زبان و میستاید مرد را
گر ز سیم و زر وفا خوهی به خست جهد کن
قحبه محکوم است از امساکی که شاید مرد را
بیدل این دنیا نه امروز امتحانگاهست و بس
تا جهان باقی ست زن میآزماید مرد را



