
بیدل دهلوی- غزل شماره 1490
کسی معنی بحر فهمیده باشد
که چون موج برخویش پیچیده باشد
چو آیینه پُر ساده است این گُلْسِتان
خیال تو رنگی تراشیده باشد
کسی را رسد ناز مستی که چون خط
به گرد لب یار گردیده باشد
به گردون رسد پایهٔ گردبادی
که از خاکساری گلی چیده یاشد
طراوت در این باغ رنگی ندارد
مگر انفعالی تراویده باشد
غم خانهداریست دامِ فریبت
گره بند تار نظر دیده باشد
درین ره شود پایمال حوادث
چو نقش قدم هرکه خوابیده باشد
به وحشت قناعت کن از عیش امکان
گل این چمن دامن چیده باشد
ز گردی کزین دست خیزد حذر کن
دل کس در این پرده نالیده باشد
ندارم چو گل پای سیر بهارت
به رویم مگر رنگ گردیده باشد
جهان در تماشاگهِ عرضِ نازت
نگاهی در آیینه بالیده باشد
بوَد گریه دزیدن چشم بیدل
چو زخمی که او آب دزدیده باشد



