ورود / عضویت



گره به رشتهٔ سازِ نفس خوش آن‌ که نبندد - ادبستان شعر پارسی % %

گره به رشتهٔ سازِ نفس خوش آن‌ که نبندد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1485

گره به رشتهٔ سازِ نفس خوش آن‌ که نبندد

ببند دل به نوای جهان چنان که نبندد

نگاه تا مژه بستن ندارد آنهمه فرصت

گمان مبر درِ نیرنگ این دکان ‌که نبندد

ز کشتِ تفرقهٔ دهر حاصلی‌ که تو داری

چو تخمِ اشک از آن خوشه‌ کن‌ گمان ‌که نبندد

دوباره سلسلهٔ اتّفاق حسن و جوانی

هزار بار نمودند امتحان که نبندد

خیال گردن آزادگان‌، مصوّر فطرت

اگر به خامه دهد تاب ریسمان ‌که نبندد

به ذوق مطلب نایاب زنده است دو عالم

تو غافل از عدمی دل بر آن میان ‌که نبندد

دماغ ناز به هرجاست نقشبند غرورش

حنا اگر همه خونم دهد نشان ‌که نبندد

بهار نیز به هر غنچه بسته است دل اینجا

در این چمن چه ‌کند بلبل آشیان‌ که نبندد

لب شکایت اگر وا شود به وصف خموشی

چه بیرها به همان یک دو برگ پان‌ که نبندد

خیالِ جستهٔ عنقاست مصرعی که ندارم

ز معنی‌ام چه ‌گشاید کسی جز آن ‌که نبندد

همین‌ کمندِ علایق‌ که بسته چینِ فسردن

تو گر ز وهم برآیی چه نردبان ‌که نبندد

جهان به سرمه ‌گرفت اتّفاق معنی بیدل

حدیث عشق چه صنعت ‌کند زبان‌ که نبندد

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤