
بیدل دهلوی- غزل شماره 1480
گر طمع دستِ طلب وامیکند
بر قناعت خنده لب وامیکند
گرم میجوشی به لذّات جهان
این شکر دکّان تب وامیکند
موج گوهر باش کارت بسته نیست
ناخنی دارد ادب وامیکند
فتح باب عافیت وقف کسیست
کز جبین چینِ غضب وامیکند
شیشه مشکن ورنه دل هم زین بساط
راهِ کهسار حلب وامیکند
سایهٔ طوبی نباشد گو مباش
جای ما برگ عنب وامیکند
ای چراغِ محفلِ شیب و شباب!
صبح ته گیر آنچه شب وامیکند
شرم کم دارد ز ناموس عدم
هر که طومار نسب وامیکند
پنبه از مینا به غفلت برمدار
این پری بندِ قصب وامیکند
بیادب بر غنچه نگشایید دست
این گره را گل به لب وامیکند
عقده ناپیداست در تارِ نفس
لیک بیدل روز و شب وامیکند



