
بیدل دهلوی- غزل شماره 1477
گر شور مستیام کند اندیشه گردباد
در گردشِ قدح شکند شیشه گردباد
از رشک وحشتی که گرفتهست دامنم
ترسم به پای خویش زند تیشه گردباد
شور جهان ترانهٔ دودِ دماغِ کیست
صد دشت و در تنیده به یک ریشه گردباد
جولانِ شوق باک ندارد ز خار و خس
مشکل ز پیش پا کند اندیشه گردباد
نخلِ جنون علم کشِ باغ و بهار نیست
سر برنمیکشد مگر از بیشه گردباد
هرجا نشان دهند ز سرگشتگان عشق
پیچد به من ز غیرتِ هم پیشه گردباد
بیدل در این حدیقه نشد جز من آشکار
سرگشتگی نهال و گل ریشه گردباد



