
بیدل دهلوی- غزل شماره 144
حرص فرصت انتظار و دور رنگ است آسیا
دل ز نوبت جمع کن پر بی درنگ است آسیا
سعی روزی با بلای بی امان جوشیدن است
بیشتر در گردش از باد تفنگ است آسیا
یک ندامت کار چندین دانهٔ دل میکند
گر توانی دست بر هم سود ننگ است آسیا
از من و ما هر چه اندوزی گداز نیستی ست
عاشق این خرمن آتش به چنگ است آسیا
سنگ هم آیینهٔ تحقیق صیقل میزند
عمرها شد در تلاش رفع زنگ است آسیا
تا قیامت گردش افلاک در کار است و بس
کس نفهمید اینکه میگردد چه رنگ است آسیا
تا نفس باقی ست گرد رزق میگردیده باش
آب چون واماند از رفتار لنگ است آسیا
زیر گردون ناامید امن تا کی زیستن
دانه ها زینجا برون آیید تنگ است آسیا
آسمان هم تا کجا در فکر مردم تک زند
بسکه روزی خوار بسیار ست دنگ است آسیا
نی زمینت عافیتگاه است و نی چرخ بلند
تا چه خواهی طرف بست آخر دو سنگ است آسیا
بیدل از گردون سلامت چشم نتوان داشتن
الوداع دانه گو کام نهنگ است آسیا



