
بیدل دهلوی- غزل شماره 1358
سراغت از چمنِ کبریا که میپرسد
به وهم گرد کن آنجا ترا که میپرسد
معاملات نفس هر نفس زدن پاکست
حساب مدّت چون و چرا که میپرسد
جهان محاسب خویش است زاهدان معذور
خطای ما ز صواب شما که میپرسد
کرم قلمرو عفو است رنج یأس مکش
به کارخانهٔ شرم از خطا که میپرسد
گرفتهایم همه دامن زمینگیری
ره تلاش به این دست و پا که میپرسد
دلیلِ مقصدِ اشک چکیده، مژگان نیست
فتادگی بلدیم از عصا که میپرسد
درین حدیقه چو شبنم نشستهایم همه
سراغ خانهٔ خورشید تا که میپرسد
به حال پیکر بیجان گریستن دارد
مرا دمی که تو گشتی جدا که میپرسد
غبارِ دشتِ عدم سخت بی پر و بال است
اگر تو پا نزنی حال ما که میپرسد
جواب خون شهیدان، تغافلت کافیست
جبین مده به عرق از حیا که میپرسد
دمیده ششجهت اقبال آفتاب ازل
ز تیرهروزی بال هما که میپرسد؟
چه عالی و چه دنی از خیال غیر بریست
غم معاملهٔ سر ز پا که میپرسد
ز دل حقیقت ردّ و قبول پرسیدم
به خنده گفت: برو یا بیا که میپرسد
چه نسبت است به خورشید ذرّه را بیدل؟
به عالمی که تو باشی مرا که میپرسد؟



