بیدل دهلوی- غزل شماره 1356
سحرِ طلوعِ گلِ دعا که مرادِ اهلِ همم رسد
دلِ سردِ مردهٔ حرص را همه دودِ آه و الم رسد
هوسِ حلاوۀ حرص و کد، سحر و گل دگر آورد
که دمِ وداعِ حواسِ کس، کمر و کلاه و علم رسد
دل طامع و گلهٔ عطا، دم گرم و سرد سوالها
که دهد مراد گدا مگر مدد دوام کرم رسد
سر حرص و مصدر دردسر مسرا گل گهر دگر
که هلاک حاصل مال را همه دم ملال درم رسد
سر و کار عالم مرده دم هوس مطالعه کرد کم
که علوّ گرد هوا علم همه در سواد عدم رسد
دل سادۀ هوس و هوا همه را مسلّم مدّعا
ره دورگردِ امل اگر گره آورد گهرم رسد
که دهد مصالح کام دل؟ که دمد دگر گلِ طالعم
سحر ار دمد رمد آورد، عسل ار دهد همه سم رسد
رگِِ وهم علم و عمل گسل، مگسل حلاوۀ درد دل
که مراد اگرهمه دل رسد دل درد و حوصله کم رسد
رم طور مصرع بیدلم، دم و دود سلسلهام رسا
کمک دو عالم امل دمد که سراسر علمم رسد
