
بیدل دهلوی- غزل شماره 1338
رنگ در دل داشتم روشنگرِ ادراک برد
همچو سیل این خانه را افسون رفتن پاک برد
در سرم بیمغزی شورِ هوس پیچیده بود
وصلِ گوهر یابد آن موجی که این خاشاک برد
کرد شغل جاه خلقی را به بیدردی علم
لابهای چند آبروی دیدهٔ نمناک برد
حیف اوقاتی که کس منّت کشد از هر خسی
وقتی پیری خوش که بیدندانیاش مسواک برد
هستی از گرد نفس باری به دوشم بسته است
چون سحر بر آسمان میبایدم این خاک برد
بهر نام دیگران تا چند شغل جان کنی
مزد عبرت زین نگینها صنعت حکّاک برد
قاصد مجنون درین دشت اندکی لغزیده بود
جادهها هر سو به منزل صد گریبان چاک برد
گر همه در آفتاب محشرم افتاده راه
یاد آن مژگان مرا در سایههای تاک برد
میروم محمل به دوش آمد و رفت نفس
تا کجا یارب ز خویشم خواهد این بیباک برد
ما ضعیفان هم امیدی داشتیم امّا چه سود
کهکشان نازِ شکستِ رنگ بر افلاک برد
بیدل اقبال گرفتاری درین وادی کراست
ای بسا صیدی که رفت و حسرت فتراک برد



