
بیدل دهلوی- غزل شماره 1335
زمینگیری ز جولانم چه امکانست وادارد؟
برون رفتن ز خود چون شمع در هرعضو پا دارد
خطِ طومارِ یأس آرایشِ مُهرِ جفا دارد
به رنگِ شاخ گل آهم سراپا داغها دارد
در آن وادی که من دارم کمین انتظار او
غباری گر تپد آواز پای آشنا دارد
ز گل باید سراغ غنچهٔ گمگشته پرسیدن
که از چشم تحیّر رفتن دل نقش پا دارد
فناپروردگانیم از مزاج ما چه میپرسی
فضای عالم موهوم هستی یک هوا دارد
سرایت نغمهٔ عجزیم ساز آفرینش را
درین محفل شکست از هرچه باشد رنگ ما دارد
قد پیران تواضع میکند عیش جوانی را
پل از بهر وداع سیل پشت خود دوتا دارد
ز خوب و زشت امکان صافدل تنگی نمیچیند
به بزم آینه عکسی اگر ره برد جا دارد
ز حال گوشهگیر فقر ای منعم مشو غافل
که خواب مخملی در رهن نقش بوریا دارد
ز عالم نگذری بیدستگیریهای آزادی
کسی برخیزد از دنیا که از وحشت عصا دارد
جهانی سرخوش آگاهیست از گردش حالم
شکست رنگ من چون خندۀ مینا صدا دارد
به رنگ آب سیرِ برگ برگ این چمن کردم
گل داغ است بیدل آنکه بویی از وفا دارد



