
بیدل دهلوی- غزل شماره 1315
ریشهواری عافیت در مزرعِ امکان نبود
هرکه در دلها مدارا کاشت جمعیّت درود
گرمی هنگامهٔ ما یک دو روزی بیش نیست
رفته است آنسوی این محفل بسی گفت و شنود
جز وبال دل ندارد زندگی آگاه باش
تا نفس دارد اثر، آیینه میباید زدود
از ضعیفی چشم بر مشقِ سجودی دوختیم
لغزش مژگان ز سرتا پای ما چون خامه سود
صورت این انجمن گر محو شد پروا کراست؟
خامهٔ نقّاش ما نقش دگر خواهد نمود
از بلند و پست ما میزان عدل آزاده است
نی هبوطی دارد این محفل نه آثار صعود
عشق داد آرایش هر کس به آیینی که خواست
داشت مجنون نیز دستاری که سودایش ربود
خفّت غفلت مباد ادبار روشن گوهران
میکشد پا خوردن از خاشاک، چون آتش غنود
جوهرِ آگاهیِ آیینه با زنگار رفت
حیرت از بنیاد ما آخر برون آورد دود
عالم مطلق سراپایش مقیّد بوده است
حسن در هرجا نمایان شد همین آیینه بود
از تأمّل باید استعداد پیدا کردنت
گوهری دارد به کف هر قطره از دریای جود
سازِ هستی غیرِ آهنگِ عدم چیزی نداشت
هر نوایی را که وادیدم خموشی میسرود
وهم هستی غرّهٔ اقبال کرد آفاق را
بر سر ما خاک تا شد جمع قدر ما فزود
خلق خواری را به نام آبرو میپرورد
قطرهٔ افسرده را بیدل گهر باید ستود



