
بیدل دهلوی- غزل شماره 1296
رضاعت از برم چندانکه گردم پیر میجوشد
چو آتش میشوم خاکستر امّا شیر میجوشد
ندارد مزرعِ دیوانگان بیناله سیرابی
همین یک ریشه از صد دانهٔ زنجیر میجوشد
دلم مشکن مبادا نقش بندد شکل بیدادت
ز موی چینی اینجا خامهٔ تصویر میجوشد
چه دارد انفعالِ طبعِ ظالم جز سیه رویی؟
عرق از سنگ اگر بیپرده گردد قیر میجوشد
تبرّا از شلایینی ندارد طینت مبرم
ز هر جایی که جوشد خار دامنگیر می جوشد
نفسسوزِ دماغِ شرح و بسط زندگی تا کی
به این خوابی که دارم پا زدن تعبیر میجوشد
سراغ عافیت خواهی به میدان شهادت رو
که صد بالینِ راحت از پر یک تیر میجوشد
در این صحرا شکارافکن خیال کیست حیرانم
که رقصِ موجِ گل با خون هر نخجیر می جوشد
ز صبحِ مقصد آگه نیستم لیک اینقدر دانم
که سرتاپای من چون سایه یک شبگیر میجوشد
مگر از جوهر یاقوت رنگ است این گلستان را
که آب و آتش گل پر ادب تأثیر میجوشد
دماغ آشفتهٔ خاصیّت پنجاب و کشمیرم
که بوی هر گل آنجا با پیاز و سیر میجوشد
به ربط ناقصان بیدل مده زحمت ریاضت را
بهم انگورهای خام در خم دیر میجوشد



