
بیدل دهلوی- غزل شماره 1251
دل به قیدِ جسم از علمِ یقین بیگانه ماند
گنج ما را خاک خورد از بسکه در ویرانه ماند
سبحه آخر از خطِ زنّار سر بیرون نبرد
درکمندِ الفت یک ریشه چندین دانه ماند
در تحیّر رفت عمر و جای دل پیدا نشد
چون کمانِ حلقه، چشم ما به راه خانه ماند
شور سودای تو از دلهای مشتاقان نرفت
عالمی زین انجمن بر در زد و دیوانه ماند
مدّتی مجنون ما بر وهم و ظن خط میکشید
طرح آن مسطر به یاد لغزش مستانه ماند
در خراباتی که از شرمِ نگاهت دم زدند
شور مستی خون شد و سر بر خط پیمانه ماند
ساز عمر رفته جز افسوس، آهنگی نداشت
زان همه خوابی که من دیدم همین افسانه ماند
شوخ چشمان را ادب در خلوت دل ره نداد
حلقهها بیرون در زین وضع گستاخانه ماند
دل فسرد و آرزوها در کنارش داغ شد
بر مزارِ شمع جای گل پرِ پروانه ماند
آخر کارم نفس در عالمِ تدبیر سوخت
هر سر مویی که من تک میزدم در شانه ماند
حال من بیدل نمیارزد به استقبالِ وهم
صورت امروز خود دیدم غم فردا نماند



