
بیدل دهلوی- غزل شماره 1223
داغِ عشقم چارهجوییها کبابم میکند
سوختن منّتگذار از ماهتابم میکند
در محیطِ دشمن من انفعال ناکسی است
زان سر کو بهر راندن شرم آبم میکند
کاش بر بنیادِ موهومی نمیکردم نظر
فهم خود بیش از خرابیها خرابم میکند
در عقوبتخانهٔ ننگِ دویی افتاده ام
ما و تو چندان که میبالد عذابم میکند
گرد شبنم پیشتاز صبح ایجاد من است
خنده، گل ناکرده، سامان گلابم میکند
نقطهٔ موهومم امّا عمرها شد ذرّهوار
عشق از دیوانِ خورشید انتخابم میکند
مخمل و دیبای جاهم گر نباشد گو مباش
بوریای فقر هم تدبیر خوابم میکند
پوست بر تن انتظارِ مغزِ معنی میکشم
آخر این جلدی که میبینی کتابم میکند
شکر پیری تا کجا گویم که این قد دوتا
صفر اعداد خیال او حسابم میکند
سایهٔ افسردهام لیک التفاتِ نیستی
آفتابم میکند گر بینقابم میکند
من نمیدانم کهام در بارگاه کبریا
حلقهٔ بیرون در بیدل خطابم میکند



