
بیدل دهلوی- غزل شماره 1217
خیالت در غبارِ دل صفاپردازیی دارد
پری در طبعِ سنگ افسونِ میناسازیی دارد
نمیدانم چسان پوشد کسی رازِ محبّت را
حیا هم با همه اخفا، عرقْ غمّازیی دارد
مژه بگشا و بنیاد هوس تا عشق آتش زن
چراغِ نازِ این محفل شررپردازیی دارد
بیا رنگی بگردانیم مفت فرصت است اینجا
بهارِ بیخودی هم یک دو دم گلبازیی دارد
اگر از خود روم کو تاب تا رنگی بگردانم؟
به آن عجزم که با من عجز هم طنّازیی دارد
به دشت و در ندیدم از سراغِ عافیت گردی
خیالِ بیدماغ اکنون گریبانتازیی دارد
نقابِ رنگ هرجا میدرد آیینهدیدار است
شبِ حیرت نگاهان خوش سَحَر پردازیی دارد
خدا کار بنای دل به ایمان ختم گرداند
خیال چشم او امشب فرنگ آغازیی دارد
به افسونِ نفَس، مغرورِ هستی زیستن تا کی
به هرجا این هوا گل میکند ناسازیی دارد
فلک هرچند عرضِ نازِ اقبالت دهد بیدل
نخواهی غرّه شد این حیز پشتاندازیی دارد



