
بیدل دهلوی- غزل شماره 1199
حسنی که یادش آینهٔ حیرت آب داد
زان رنگ جلوه کرد که دادِ نقاب داد
هرجا بهارِ جلوۀ او در نظر گذشت
اشکی که سر زد از مژه بوی گلاب داد
یک جلوه داشت عاشق و معشوق پیش ازین
خون گردد امتیاز که عرض حجاب داد
پروازِ شوق از عرقِ شرم، گل نکرد
خاکم غبارهای تپیدن به آب داد
از حرص اینقدر غم اسباب می کشم
لبتشنگی سرم به محیط سراب داد
آخر ز گریه نشئهٔ شوقم بلند شد
اشک آنقدر چکید که جام شراب داد
زان گلْسِتان که رنگِ گلش داغِ لاله است
نشکفت غنچهای که نه بوی کباب داد
کمفرصتی به عرض تماشای این محیط
آیینهٔ خیال به دست حباب داد
از بسکه معنیام رقمی جز هوا نداشت
گردون به نقطهٔ شررم انتخاب داد
داغم ز رشکِ منتظری کز هجومِ شوق
جان داد اگر به قاصدِ جانان جواب داد
چون صبح در معاملهٔ گیر و دار عمر
چندان نهایم ساده که باید حساب داد
بیدل ز آبروطلبی دست شستهایم
کاین آرزو بنای دو عالم به آب داد



